W cukrzycy już istniejącej w I trymestrze ciąża zwiększa tolerancję węglowodanów i zmniejsza zapotrzebowanie na insulinę głównie dzięki pobieraniu przez płód glukozy i aminokwasów. W II i III trymestrze przemiana węglowodanów stopniowo pogarsza się i zwiększa się zapotrzebowanie na insulinę – w granicach 50 – 70 %. W ostatnich tygodniach ciąży zapotrzebowanie to wyraźnie zmniejsza się wskutek zwiększonego wydzielania insuliny przez płód.

Wysokie poziomy cukru u ciężarnej z niewyrównaną cukrzycą szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży mogą prowadzić do wad rozwojowych płodu lub poronień. Częstość występowania dużych wad wrodzonych u dzieci matek z niewyrównaną cukrzycą wynosi około 10%. Utrzymywanie stężenia glukozy we krwi na wyrównanym poziomie ma ogromne znaczenie dla prawidłowego przebiegu ciąży oraz rozwoju płodu.